จากไดหน้าที่แล้ว

ขอบคุณหลายๆคนที่คอยห่วงใย และเป็นกำลังใจให้

บางครั้ง . . . ยอมรับว่าว้าวุ่นใจ และ อึดอัดใจมาก

กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

หลังจากวันจันทร์ที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น

ไม่เคยคิดว่าจะทำร้ายตัวเอง หรือไม่สนใจและใส่ใจดูแลตัวเอง

แต่

ทุกๆ ครั้งที่หลับตา

ไม่เคยหลับตาได้ลงเลยซักวัน

เหตุผลมีอยู่เรื่องเดียวว่า “ ทำไม และเกิดอะไรขึ้น “

มีคำถามมากมายวนเวียนมาให้คิด

มีคำตอบมากมายเข้ามาในสมอง

แต่กลับเป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ

แล้วน้ำตา ก็ เอ่อ ไหลทุกที

ทุกๆครั้งที่ลืมตา

ไม่ใช่เวลาที่พระอาทิตย์ขึ้น

เหมือนกับคนอื่นๆทั่วไป

แต่มันกลับเป็นเวลาที่ดวงจันทร์ส่องแสง

ยาวนานจนถึงท้องฟ้าเริ่มสว่าง

เหนื่อยกายแค่ไหนไม่เคยว่า

แต่เหนื่อยหัวใจ มันทนไม่ไหวจริงๆ

เคยรู้สึกไหม

ปวดหัวจนร้าว เหมือนมันจะแตกเป็นยังไง

เคยรู้สึกบ้างไหม

ว่าปวดจนหัวใจจนแทบจะหยุดทำงานมันเป็นยังไง

ปวดหัวตลอดเวลาที่เข็มวินาทีเดินผ่าน

ปวดหัวใจตลอดเวลาทุกครั้งที่หายใจเข้าออก

ไม่รู้เหตุผล

ไม่รู้เรื่องราว

ไม่รู้อะไรเลย

มันแฟร์แล้วหรือสำหรับสิ่งที่ตั๋มควรได้รับ

ในวันที่เราเปิดใจคุยกันและยอมรับซึ่งกันและกัน

ยังพอจะจำมันบ้าง สัดนิด ได้ไหม

สำหรับตั๋ม

เจ็บและปวดหัวใจมาก

และคงไม่รู้ว่าจะหาถ้อยคำไหน

มาบรรยายเท่ากับความเจ็บปวดที่มีอยู่ในตอนนี้

ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆในเวลานี้

รู้สึกได้อย่างเดียวว่า

 “ เจ็บปวดเหลือเกิน “